ایمپلنت دندان یکی از بهترین و ماندگارترین روش ها برای جایگزینی دندان های از دست رفته است ؛ در این درمان، پایه ای از جنس تیتانیوم یا مواد سازگار با بدن داخل استخوان فک قرار می گیرد و پس از طی شدن دوره جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، روکش دندان روی آن نصب می شود. یکی از بخش های مهم جراحی ایمپلنت، بخیه زدن لثه پس از قرار دادن پایه ایمپلنت است. بخیه ایمپلنت دندان نقش مهمی در ترمیم زخم، جلوگیری از خونریزی، محافظت از محل جراحی و کاهش احتمال عفونت دارد. بسیاری از بیماران پس از جراحی ایمپلنت با سؤال هایی مانند بخیه ایمپلنت چند روز بعد کشیده می شود؟، آیا کشیدن بخیه درد دارد؟، اگر بخیه دیر کشیده شود چه عوارضی دارد؟، آیا بخیه باعث بوی بد دهان میشود؟ و بعد از کشیدن بخیه چه نکاتی را باید رعایت کنیم؟ روبه رو می شوند که در این مقاله به صورت کامل و کاربردی به تمام این پرسش ها پاسخ می دهیم.
بخیه ایمپلنت دندان چیست و چرا زده می شود؟
پس از قرار دادن پایه ایمپلنت در استخوان فک، دندانپزشک یا جراح لثه معمولاً بافت لثه را در اطراف محل جراحی تنظیم کرده و آن را با بخیه می بندد. هدف از این کار این است که لثه به درستی روی محل جراحی قرار بگیرد و روند ترمیم با سرعت و کیفیت بهتری انجام شود. بخیه ها کمک می کنند لبه های زخم ثابت بمانند و در اثر صحبت کردن، غذا خوردن یا حرکات طبیعی دهان از هم باز نشوند. همچنین بخیه باعث می شود لخته خون در محل جراحی حفظ شود؛ ناگفته نماند که لخته خون برای ترمیم اولیه زخم اهمیت زیادی دارد. اگر این لخته از بین برود، احتمال درد، خونریزی، التهاب و حتی عفونت افزایش پیدا می کند.
همچنین ناگفته نماند که در بعضی روش های ایمپلنت، بخیه ها قابل جذب هستند و خود به خود پس از مدتی در دهان حل می شوند. اما در بسیاری از موارد از بخیه های غیرقابل جذب استفاده می شود که باید در زمان مشخص توسط دندانپزشک کشیده شوند.
انواع بخیه در ایمپلنت دندان
بخیههایی که در جراحی ایمپلنت استفاده می شوند، بهطور کلی به دو دسته جذبی و غیر قابل جذب تقسیم میشوند:
۱. بخیه قابل جذب
این نوع بخیه پس از مدتی در اثر تماس با بزاق و فرآیند های طبیعی بدن تجزیه شده و نیازی به کشیدن ندارد. البته زمان جذب آن ممکن است از چند روز تا چند هفته متفاوت باشد. بخیه قابل جذب معمولاً برای مواردی استفاده می شود که دندانپزشک تشخیص دهد نیازی به مراجعه مجدد برای کشیدن بخیه نیست یا شرایط بیمار برای این نوع بخیه مناسب تر است.
۲. بخیه غیرقابل جذب
این بخیه ها در بدن حل نمی شوند و باید در زمان مشخص توسط دندانپزشک برداشته شوند. بخیه های غیرقابل جذب معمولاً استحکام بیشتری دارند و در بسیاری از جراحی های ایمپلنت مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین کشیدن این بخیهها ساده و سریع است و معمولاً درد خاصی ندارد.
ایمپلنت دندان یکی از بهترین و ماندگارترین روش ها برای جایگزینی دندان های از دست رفته است ؛ در این درمان، پایه ای از جنس تیتانیوم یا مواد سازگار با بدن داخل استخوان فک قرار می گیرد و پس از طی شدن دوره جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، روکش دندان روی آن نصب می شود. یکی از بخش های مهم جراحی ایمپلنت، بخیه زدن لثه پس از قرار دادن پایه ایمپلنت است. بخیه ایمپلنت دندان نقش مهمی در ترمیم زخم، جلوگیری از خونریزی، محافظت از محل جراحی و کاهش احتمال عفونت دارد. بسیاری از بیماران پس از جراحی ایمپلنت با سؤال هایی مانند بخیه ایمپلنت چند روز بعد کشیده می شود؟، آیا کشیدن بخیه درد دارد؟، اگر بخیه دیر کشیده شود چه عوارضی دارد؟، آیا بخیه باعث بوی بد دهان میشود؟ و بعد از کشیدن بخیه چه نکاتی را باید رعایت کنیم؟ روبه رو می شوند که در این مقاله به صورت کامل و کاربردی به تمام این پرسش ها پاسخ می دهیم.
دریافت مشاوره و معاینه ایمپلنت فرم زیر را پر کنید
بخیه ایمپلنت دندان چیست و چرا زده می شود؟
پس از قرار دادن پایه ایمپلنت در استخوان فک، دندانپزشک یا جراح لثه معمولاً بافت لثه را در اطراف محل جراحی تنظیم کرده و آن را با بخیه می بندد. هدف از این کار این است که لثه به درستی روی محل جراحی قرار بگیرد و روند ترمیم با سرعت و کیفیت بهتری انجام شود. بخیه ها کمک می کنند لبه های زخم ثابت بمانند و در اثر صحبت کردن، غذا خوردن یا حرکات طبیعی دهان از هم باز نشوند. همچنین بخیه باعث می شود لخته خون در محل جراحی حفظ شود؛ ناگفته نماند که لخته خون برای ترمیم اولیه زخم اهمیت زیادی دارد. اگر این لخته از بین برود، احتمال درد، خونریزی، التهاب و حتی عفونت افزایش پیدا می کند.
همچنین ناگفته نماند که در بعضی روش های ایمپلنت، بخیه ها قابل جذب هستند و خود به خود پس از مدتی در دهان حل می شوند. اما در بسیاری از موارد از بخیه های غیرقابل جذب استفاده می شود که باید در زمان مشخص توسط دندانپزشک کشیده شوند.
انواع بخیه در ایمپلنت دندان
بخیههایی که در جراحی ایمپلنت استفاده می شوند، بهطور کلی به دو دسته جذبی و غیر قابل جذب تقسیم میشوند:
۱. بخیه قابل جذب
این نوع بخیه پس از مدتی در اثر تماس با بزاق و فرآیند های طبیعی بدن تجزیه شده و نیازی به کشیدن ندارد. البته زمان جذب آن ممکن است از چند روز تا چند هفته متفاوت باشد. بخیه قابل جذب معمولاً برای مواردی استفاده می شود که دندانپزشک تشخیص دهد نیازی به مراجعه مجدد برای کشیدن بخیه نیست یا شرایط بیمار برای این نوع بخیه مناسب تر است.
۲. بخیه غیرقابل جذب
این بخیه ها در بدن حل نمی شوند و باید در زمان مشخص توسط دندانپزشک برداشته شوند. بخیه های غیرقابل جذب معمولاً استحکام بیشتری دارند و در بسیاری از جراحی های ایمپلنت مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین کشیدن این بخیهها ساده و سریع است و معمولاً درد خاصی ندارد.
